Maść końska chłodząca czy rozgrzewająca - która lepsza?

 Bóle mięśni i stawów są bolączką osób uprawiających sporty, zarówno regularnie, jak i okazjonalnie. W zależności od schorzenia można zastosować maści lub żele rozgrzewające albo chłodzące. Najważniejszy w ich przypadku jest szybki efekt przeciwbólowy oraz zapewnienie szybkiej regeneracji. Które preparaty są skuteczniejsze? Rozgrzewające czy chłodzące? Kiedy się je stosuje? Czy mogą być niebezpieczne?

Jak działa maść rozgrzewająca?

Maści rozgrzewające rozszerzają naczynia krwionośne, co znaczne zwiększa przepływ krwi w miejscu zastosowania. Za ten efekt odpowiadają olejki eteryczne np. terpenowy, eukaliptusowy, cynamonowy, goździkowy, ale również kamfora, salicylan metylu lub kapsaicyna. Maści rozgrzewające ponadto przyspieszają redukcję stanu zapalnego, działają rozluźniająco oraz przeciwbólowo. Natomiast jeśli chodzi o stan zapalny, to są korzystne przy, np. bólach stawowych, które są przez niego wywoływane, a nie podczas urazów lub obrzęków. Wytłumaczymy to dokładniej w dalszej części tekstu.

Podczas aplikacji preparatu warto zastosować masaż, który powoduje lepsze wchłanianie się preparatu. Nie należy jednak masować obrzęku, może to spowodować odwrotny efekt do zamierzonego. Maści rozgrzewające są stosowane przede wszystkim jako doraźna pomoc na przeciążone i przetrenowane mięśnie oraz do rozgrzania mięśni przed treningiem. W tym ostatnim przypadku maść rozgrzewająca przygotowuje mięśnie do wysiłku i potencjalnie może zapobiec pojawieniu się wielu urazów.

Jak działa maść chłodząca?

Tego typu preparaty w miejscu aplikacji przynoszą orzeźwienie i odprężenie. Można je stosować naprzemiennie z okładami lodowymi np. z kostek lodu owiniętych w jakiś materiał. W skład maści chłodzących najczęściej wchodzą mentol, mięta oraz tymianek. Są to składniki  zapewniające chłodzenie, znieczulenie i łagodzące dyskomfort, zmniejszające ból i łagodzące stan zapalny. Z tego względu nadają się w przypadku wszelkiego rodzaju obrzęków, naderwań mięśni, zwichnięć czy skręceń stawów. Będą dobre, jeśli stanowi zapalnemu towarzyszy opuchlizna lub siniak. W przypadku tego typu urazu najlepiej jak najszybciej schłodzić problematyczne miejsce okładem, a następnie zastosować maść chłodzącą. Maści chłodzące stosuje się również po intensywnym wysiłku fizycznym. Rozluźniają zmęczone i napięte mięśnie oraz łagodzą ból i odprężają. Natomiast, tak jak wspomniano wcześniej, na przemęczone i przetrenowane mięśnie nieco później po treningu lepsza będzie maść rozgrzewająca [1].

Maść końska chłodząca czy rozgrzewająca?

Można spotkać maść końską w wariantach rozgrzewającym i chłodzącym. Różnią się między sobą nie tylko nazwą, ale również składem, a co najważniejsze także działaniem. Zdecydowanie częściej stosuje się maść końską rozgrzewającą. Wybór typu maści końskiej należy wybierać w zależności od schorzenia. Trzeba pamiętać, że użycie nieodpowiedniego typu maści końskiej może w niektórych przypadkach, zamiast pomóc, wręcz zaszkodzić! Tak więc pojawia się pytanie – kiedy rozgrzewać a kiedy chłodzić?

Maść końską rozgrzewającą stosuje się przede wszystkim w przypadku bólów zwyrodnieniowych kręgosłupa, rwy kulszowej, bólach reumatycznych, rozgrzania mięśni przed intensywnym wysiłkiem fizycznym i ogrzaniu zimnych stóp albo dłoni. Z kolei maść końską chłodzącą stosuje się głównie w przypadku żylaków, „ciężkich” nóg, nerwobólach, stłuczeniach lub urazach. Szczególnie często jest stosowana w przypadku wymienionych stłuczeń i urazów z opuchlizną, ponieważ zapewnia szybki efekt przeciwbólowy. Rzadko może być stosowana w przypadku przeziębienia lub migreny (nie wolno smarować w okolicach oczu).

Stan zapalny – chłodzić czy rozgrzewać?

W przypadku urazów można zastosować zarówno maści rozgrzewające, jak i chłodzące. Zarówno jedna, jak i druga przynosi ulgę. Jednak w przypadku wystąpienia stanu zapalnego powinno stosować się maści chłodzące. Ale kiedy mamy wiedzieć czy pojawił się stan zapalny czy nie? Tutaj warto kierować się objawami, a nie tylko tym określeniem, bo zwykłemu człowiekowi ciężko to określić. Jeśli cierpisz na bóle stawów, kości, masz chorobę zwyrodnieniową stawów, reumatyzm albo dopadła cię rwa kulszowa, to warto zastosować preparaty rozgrzewające. Dobrze sprawdzą się tutaj maści rozgrzewające, ale także plastry, np. z kapsaicyną. Często podłożem tych problemów jest stan zapalny, ale tutaj rozgrzanie będzie pożądane. Kapsaicyna złagodzi ból, rozluźni spięte mięśnie i zadziała przeciwzapalnie. A czy istnieją jeszcze inne sytuacje?

Tak. Jeśli doznałeś urazu, skręciłeś kostkę, uderzyłeś się w rękę i towarzyszy ci ból, zasinienie oraz obrzęk, to są to oznaki stanu zapalnego, ale tutaj nie warto stosować maści rozgrzewających. W tym przypadku rozgrzewanie może pogorszyć objawy. W takim stanie warto zastosować maść chłodzącą. Trzeba pamiętać, że ciepło poprawia ukrwienie i podnosi temperaturę skóry, dlatego nie należy używać maści rozgrzewających w przypadku zapalenia z siniakiem i obrzękiem.

Ból kręgosłupa – rozgrzewać czy chłodzić?

Zarówno ciepło i zimno stymulują czuciowo skórę, co zmniejsza ból. Jednakże zimno powoduje wzmożone napięcia mięśni, które w przypadku bóli kręgosłupa są i tak nadmiernie napięte. Z tego powodu stosowanie maści chłodzących może wręcz nasilić tego typu objawy. Takie maści mogą jednak okazać się skuteczne w przypadku naderwania lub nadwyrężenia mięśni pleców. Skuteczniejsze są maści rozgrzewające, które rozluźniają nadmiernie napięte mięśnie przez ich nagrzewanie. Ze względu na bardzo złożony problem, w przypadku odczuwania bólu kręgosłupa przed zastosowaniem maści rozgrzewających lub tym bardziej chłodzących, należy skonsultować się z lekarzem.

Jakie maści rozgrzewające kupisz w aptece?

W sklepach jest wiele preparatów o miejscowym działaniu rozgrzewającym. Oto niektóre z nich:

• Krauterhof maść końska silnie rozgrzewająca – zawiera następujące wyciągi: z winorośli, kasztanowca, melisy, rumianku, jemioły, chmielu, kozłka lekarskiego, krwawnika i kopru włoskiego;
• Maść Niedźwiedzia silne grzanie – zawiera m.in. kamforę, miętę pieprzową, kozłek lekarski, eukaliptus, korzeń żeń-szenia, latorośl winną, kwiat rumianku, melisę, krwawnik pospolity, jemiołę pospolitą, koper włoski, chmiel zwyczajny i olej z golterii rozesłanej;
• NeoCapsiderm maść rozgrzewająca – zawiera kamforę, olejek terpentynowy z sosny nadmorskiej i olejek eukaliptusowy;
• Rub-Arom maść – w skład preparatu wchodzą tymol, lewomentol, kamfora racemiczna, olejek cedrowy, olejek eukaliptusowy i olejek terpentynowy z sosny nadmorskiej.

Jakie maści chłodzące dostaniesz w aptece?

Apteki zaopatrzone są także w maści o miejscowym działaniu chłodzącym. W tym miejscu warto wyróżnić:

• Bromedin Super Cold maść chłodząca – preparat zawiera mentol i kamforę;
• Herbamedicus, szwajcarska maść końska, chłodząca – zawiera kasztanowiec zwyczajny, żywokost lekarski, jałowiec pospolity, arnikę górską, rozmaryn lekarski, kamforę, eukaliptus gałkowy, miętę pieprzową, sosnę, miłorząb japoński, tarczycę bajkalską, jeżówkę purpurową, rzepik pospolity, nagietek lekarski, tymianek, jodłę pospolitą, ekstrakt cytryny, ekstrakt grejpfruta, sosnę górska, lawendę lekarską, wrzos zwyczajny, porzeczkę czarną, rumianek pospolity, borówkę czernicą, rdest wężownik;
• Maść alpejska Linia Natury chłodząca – maść zawiera składniki czynne: mentol, wyciąg z szarotki alpejskiej, z arniki górskiej, z pięciornika kurze ziele, ekstrakt z mikołajka alpejskiego, wyciąg z ostróżki wyniosłej, olejek rozmarynowy, olejek z igieł sosnowych, olejek bergamotowy, olejek ze skórki cytryny i olejek z mięty pieprzowej.

Podsumowanie

Maści rozgrzewające i chłodzące są w szczególności lubiane przez osoby uprawiające wszelkiego rodzaju sporty. Chłodzące sprawdzają się w szczególności do znieczulenia, zmniejszenia bólu i łagodzenia stanu zapalnego oraz obrzęku lub zasiniaczenia. Należy pamiętać, żeby nie stosować maści rozgrzewających w przypadku stanu zapalnego z obrzękiem, jednak na bóle kostne, stawowe lub reumatyczne będą dobre. Sprawdzą się one za to w do rozgrzania mięśni przed treningiem czy po treningu w przypadku odczuwania wszelkiego rodzaju bóli.

Czym kierować się podczas wyboru maści rozgrzewającej lub chłodzącej? Warto skupić się na innych objawach niż stan zapalny, bo jeszcze przyczynę często ciężko określić zwykłemu człowiekowi. Jeśli ktoś cierpi na reumatyzm, zwyrodnienia, bolą go stawy, kości i mięśnie, ale nie ma obrzęku i siniaków to lepsze będą maści (lub plastry) rozgrzewające. Przyczyną może być oczywiście też stan zapalny, ale tutaj rozgrzanie i działanie, np. kapsaicyny, która dodatkowo działa przeciwzapalnie jest korzystne.

Kiedy używać maści chłodzącej? Będzie ona lepsza na wszelkiego rodzaju ostre urazy czyli takie, które pojawiły się przed chwilą, np. skręcenia, stłuczenia oraz wszędzie tam gdzie pojawia się obrzęk i siniaki. Chłodzenie będzie redukować ból, obrzęk, zaczerwienienie i zasiniaczenie.

 

 Jeżeli ma się jakiekolwiek wątpliwości co do użycia tych preparatów, warto skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

 

 

 

 

 

Kasztany mają moc - Barbara Kazana

 Owoce kasztanowca zbiera się w październiku.

Zawierają; saponiny, kumaryny i flawonoidy. Escyna (składnik saponin) uszczelnia naczynia krwionośne, przywraca im elastyczność, działa przeciwobrzękowo, przyspiesza wchłanianie obrzęków, poprawia krążenie obwodowe i mózgowe.Tutaj Facebook Pani Basi.

Intrakt z nasion kasztanowca;

Wykonujemy go w stosunku 1 do 3.
200 gramów rozdrobnionych w mikserze lub maszynce do mięsa nasion kasztanowca (bez kolczastych okryw, ale z brązową łupinką) umieścić w szklanym słoiku i zalać 600 g (640 ml) 

40% alkoholu etylowego podgrzanego do temperatury 60 stopni. Zakręcić słoik i odstawić na tydzień. Może stać w kuchennej szafce.
Kilka razy dziennie wstrząsać.
Następnie przecedzić przez czystą bawełnianą szmatkę i rozlać do buteleczek z ciemnego szkła.
Zażywać 2 razy dziennie po 5 ml intraktu w kieliszku wody.
Kuracja powinna trwać 2-6 miesięcy.
Można też robić okłady na obrzęknięte stawy i wklepywać delikatnie w miejsca dotknięte żylakami lub zapaleniem żył.

Pokrzywa

(zbiór kwiecień-maj)

To wyjątkowe zioło lecznicze i niewykorzystanie go to grzech zaniechania. Najwięcej substancji czynnych zawiera pokrzywa przed kwitnięciem, czyli koniec kwietnia - początek maja. Pokrzywa od lat towarzyszy ludziom i ich domostwom. Rośnie wszędzie tam, gdzie gleba jest próchnicza i bogata w azot. 

Lecznicza historia

Przez większość z nas traktowana jest jako uciążliwy, nieprzyjemny chwast, w lecznictwie należy do roślin znanych i wykorzystywanych od zarania dziejów.  Ojciec medycyny Hipokrates wyróżniał tę roślinę jako najskuteczniejszy lek oczyszczający krew. Św. Hildegarda zaliczała ją do roślin rozgrzewających i osuszających i zalecała m.in. na krwawienia, brak pamięci (wymieszaną z olejem), kamienie w nerkach, potencję czy jako jarzynę. 

Zbiór

Roślinę zbiera się w suchy, pogodny dzień, ścinając całą roślinę tuż nad ziemią, przed kwitnieniem. Jeśli zebraną pokrzywę przeznaczamy do suszenia to po przywiędnięciu odrywamy liście od łodyg i rozkładamy cienką warstwą na papierze w przewiewnym, zacienionym miejscu.

Liście zawierają chlorofil, kwasy organiczne, witaminy A, E, C, B,K, flawonoidy, garbniki, związki aminowe, sole mineralne.

Jesienią i wczesną wiosną zbieramy korzenie i kłącza. Wykopujemy je, oczyszczamy z ziemi, odcinamy części nadziemne, myjemy i suszymy. 

W kłączu i korzeniu znajdują się: kwasy organiczne, sole mineralne (magnezu, manganu, fosforu, żelaza, potasu, krzemu), fitosterol, lecytyna.

Zastosowanie

- pokrzywa jest przede wszystkim lekiem krwi - zwiększając poziom żelaza, pobudza organizm do produkcji czerwonych krwinek i hemoglobiny. Nie ma więc lepszego leku na anemię niż sok z pokrzywy (najlepiej połączyć z wit. C)
-

- roślina jest bogata w sole mineralne oraz witaminy, dlatego polecana jest szczególnie chorym po przebytej chemioterapii.

- oczyszcza organizm z toksyn i kwasu moczowego,

- wzmacnia układ odpornościowy,

- łagodzi obrzęki i skurcze

- działa przeciwnowotworowo

- stosować w przypadku złej przemiany materii,

- na chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy,

- na piasek w nerkach,

- na bóle reumatyczne,

- choroby gruczołu krokowego,

- choroby wątroby, śledziony i trzustki,

- we wczesnej fazie cukrzycy,

- w alergii i katarze siennym

- wzmacnia włosy i paznokcie,
- wyciągi z liści pokrzywy pobudzają wydzielanie soku żołądkowego i działają żółciopędnie. Ułatwiają także trawienie, przyswajanie pokarmów i prawidłowy przebieg procesów przemiany materii. 

PRZEPISY

Sok z pokrzywy

pokrzywa

spirytus

 Ziele pokrzywy delikatnie płuczemy i zalewamy w misce zimną wodą, odstawiamy na godzinę, po tym czasie kroimy na drobne kawałki. Całość mielimy przez maszynkę, odciskamy sok i napełniamy nim wyparzone słoiczki. Niezakonserwowany sok możemy przechowywać w lodówce tylko 3 dni, dlatego jeśli chcemy z niego dłużej korzystać, warto go zakonserwować spirytusem w proporcji 4:1. Pijemy łyżeczkę soku rano na czczo i łyżeczkę na pół godziny przed kolacją przez 2 tyg. Robimy tydzień przerwy i powtarzamy kurację. W ciągu roku możemy stosować takie leczenie tylko przez 4-5 mies.

Mój sposób na sok z pokrzywy

pokrzywa

woda

Ja stosuję szybką i prostą metodę na picie pokrzywy: zbieram pokrzywę, płuczę ją, następnie wkładam do kielicha blendującego, zalewam wodą i miksuję ją na drobno. Otrzymany koktajl przelewam do litrowego słoika i codziennie pijamy rano ok. 1/2-1/3 szkl odcedzonego soku. Dodaję do tego troszkę wit. C, żeby żelazo się lepiej wchłaniało. Robię takie porcje na 2 dni.

Ostatnio zrobiłam większą porcję i odcedzony płyn zamroziłam w postaci kosteczek lodu - będzie na zimową porę.

Sok z wyciskarki wolnoobrotowej (mam już!)

 z odrobiną mniszka :) idzie w kostki lodu :)

Napar z liści pokrzywy

łyżka suszonej pokrzywy

szklanka wody

Pokrzywę zalewamy wrzącą wodą i pozostawiamy na 10 min pod przykryciem do naciągnięcia, następnie cedzimy. 

Pijemy po szklance 3 razy dziennie między posiłkami przez 2-3 tyg, po tym okresie należy zrobić tygodniową przerwę i powtórzyć kurację. Taki napar ma właściwości oczyszczające oraz pomagana krwawienia z nosa, zaburzenia przemiany meterii, w nieżytach górnych dróg oddechowych. Działa jako środek moczopędny i mlekopędny. Uśmierza bóle reumatyczne, gośćcowe i zapalenia nerwu kulszowego.

Wywar z liści pokrzywy

100 g świeżych liści pokrzywy

2 szkl wody

łyżka octu jabłkowego lub spirytusowego

Liście pokrzywy gotujemy w wodzie przez 30 min, pod koniec dodajemy ocet. Pozostawiamy do wystygnięcia, przecedzamy i tak otrzymany płyn wcieramy w skórę głowy. Kurację stosujemy przez kilka dni w przypadku wypadania i siwienia włosów oraz łupieżu i łojotoku.

 Olejek z pokrzywy na koncentrację (wg św. Hildegardy)

5 łyżek suszonych liści pokrzywy

2-3 łyżki oliwy z oliwek

Liście rozcieramy w moździerzu na miałki proszek i dodajemy oliwę. Dokładnie mieszamy i taką papkę wcieramy w skronie i klatkę piersiową przez kilka dni przed snem. Ponoć pomaga na brak koncentracji i zapominanie.

Pokrzywowa nalewka uniwersalna
ziele pokrzywy
spirytus 70%

Jedną część świeżego i bardzo dobrze rozdrobnionego ziela pokrzywy zalać 5 częściami spirytusu. Odstawić w ciemne, suche i dość ciepłe miejsce na 2-3 tyg. Co pewien czas wstrząsać.

Używać 3 razy dziennie po 40-50 kropli w niedomaganiach nerek m.in. skąpym wydalaniu moczu, zatruciach pokarmowych, niewielkich krwawieniach z przewodu pokarmowego, zaburzeniach miesiączkowania, zwłaszcza zbytnich krwawieniach, anemii, upławach, dla pobudzenia wydzielania pokarmu u matek, zaburzeniach jelitowych. Nalewka reguluje też ciśnienie krwi - podnosi lub obniża. Picie soku z pokrzywy lub nalewek pokrzywowych korzystnie wpływa także po kuracjach antybiotykami, przeziębieniach, zaburzeniach krążenia krwi objawiających się chłodem kończyn.

Nalewka pokrzywowa z korzenia (antyreumatyczna)

1 łyżka korzenia pokrzywy

250 ml wódki

Korzenie pokrzywy zebrać jesienią po silniejszych przymrozkach. Korzeń ususzyć i dobrze rozdrobnić, zmiażdżyć. Zalać1 łyżkę korzenia ćwiartką wódki i odstawić na 2 tyg.w ciemne i suche miejsce.

Nacierać dosyć solidnie miejsca zaatakowane reumatyzmem i bolesne.

 

Młode liście pokrzywy dodajemy do wiosennych sałatek oczyszczających i wzmacniających (podobnie jak liście mniszka), można je też przyrządzić jak szpinak lub dodawać do zup ziołowych.

Ocet z pokrzywy

pokrzywa

woda

cukier

 Ocet z pokrzywy robi się tak samo jak ocet jabłkowy i każdy inny ocet. Posiekaną pokrzywę wrzucić do wyparzonego słoja (do ok. 1/2) zalać ciepłą wodą z cukrem (ok. 100 g na 1 l wody, jak da się za dużo to nie szkodzi, gorzej jeśli da się mniej). Zalać tą słodką wodą, na to ręcznik papierowy lub gaza + gumka recepturka i niech sobie tak leży w kuchni z 2 tyg. co jakiś czas przemieszać drewnianą łyżką. Próbować od czasu do czasu, jak poczujecie smak octu to zlać do butelek i niech poleży jeszcze chwilę (tj. kilka tygodni). Można pić jak ocet jabłkowy, i stosować jako wcierka do włosów (rozcieńczyć z wodą).

Miód z pokrzywy

1 szklanka soku z pokrzywy
4 szklanki miodu 

  lub inna proporcja:

1:2

czyli 1 część soku z pokrzywy i 2 części miodu

Świeżą pokrzywę opłucz wodą i wycisnąć sok w wyciskarce wolnoobrotowej lub zmielić w maszynce do mięsa (wtedy papkę włóż w szmatkę lnianą i wyciśnij sok). Równocześnie rozpuść w kąpieli wodnej ostrożnie miód (jeśli nie jest płynny). Po wymieszaniu przelej do słoiczków. Zażywaj łyżeczkę dziennie. Miód pokrzywowy zachowuje właściwości przez 2-3 lata. 

Przecier z pokrzywy do słoika (jak szczaw)

duży pęczek liści pokrzywy
woda 

sól
olej 

Pokrzywy myjemy i gotujemy w pół litra wody około 15 minut. Blendujemy, solimy i przekładamy do pół litrowych słoików. Wierzch każdego słoika zalewamy łyżka oleju , zakręcamy i pasteryzujemy około 15 minut. 

Napój pokrzywowy

świeży sok wyciśnięty z liści pokrzywy - 25 ml
sok malinowy - 200 ml
woda - 100 ml
cukier lub miód

Soki zmieszać  z wrzącą wodą, dodać cukier lub miód do smaku, dokładnie wymieszać, schłodzić. Pić zimny.  Napój znajduje zastosowanie w leczeniu  nieżytów żołądka i jelit, lekkich  biegunek,  cukrzycy,  niedokrwistości,  schorzeń wątroby, wrzodów żołądka i dwunastnicy, żylaków odbytu.

Napój mleczno-pokrzywowy
świeże mleko - 250 ml

świeży sok z liści pokrzywy - 50 ml,
woda - 100 ml
miód

Mleko,  sok  pokrzywowy  i  gotowaną  ostudzona  wodę zmieszać razem, posłodzić miodem do smaku, ochłodzić. Pić schłodzone.  Napój  znajduje  zastosowanie  w  leczeniu nieżytów  żołądka  i  jelit,  lekkich  biegunek,  cukrzycy, niedokrwistości,  schorzeń  wątroby,  wrzodów  żołądka  i dwunastnicy, żylaków odbytu.

Zrobiłam też mydło pokrzywowe :)

Źródło: M. Gorzkowska "Zioła - jak zbierać, przetwarzać i stosować"
M. K. Z. Przybylak "100 nalewek dla zdrowia i smaku"

Mniszek lekarski

(zbiór od 20 kwietnia do 13 maja)

Pod koniec kwietnia trudno nie zauważyć eksplozji żółtego koloru na łąkach, pastwiskach. To mniszek lekarski usilnie tępiony przez miłośników nieskazitelnych trawników. A warto wiedzieć, że jest to jedna z najskuteczniejszych roślin zielarskich, która wspomaga leczenie wielu chorób.

Skład:

Korzenie mniszka zawierają związki gorzkie, trójterpeny, fitosterole, żywicę, cholinę, gumy roślinne, inulinę (do 40%), kwasy organiczne.
Kwiaty: luteinę, witaminy, sole mineralne, flowonoidy, związki gorzkie.
Liście: witaminy, sole mineralne, związki gorzkie, fotosterole, flawonoidy, olejek eteryczny, związki cukrowe, żywice, trójterpeny, fenolokwasy.

Zbiór

W lecznictwie wykorzystujemy wszystkie części rośliny. Wczesną wiosną lub jesienią wykopujemy korzenie, w kwietniu i maju zbieramy młode listki i główki kwiatów, będące w początkach lub pełni kwitnienia. Zbiór najlepiej przeprowadzić przed południem w suchy, słoneczny dzień.

Zastosowanie:

Mniszek lekarski ma szerokie zastosowanie w leczeniu chorób wątroby i woreczka żółciowego, nerek, trzustki i śledziony. Ponadto stosowany jest przy złej przemianie materii, na zaparcia, w dnie moczanowej i reumatyzmie, we wczesnej fazie cukrzycy, przy nadciśnieniu i chorobach skóry. Doskonale oczyszcza organizm z toksyn.

Zastosowanie w kosmetyce:
Zioło jest dodawane do kremów i płynów do pielęgnacji skóry suchej, starzejącej się, ziemistej.

PRZEPISY

Syrop z kwiatków mniszka lekarskiego

450 kwiatów mniszka 

5 szklanek wody

cytryna

750 g cukru

Zebrane główki kwiatów rozkładamy na białym papierze lub prześcieradle, alby nieproszeni goście (muszki, robaczki) opuściły kwiaty. Następnie przekładamy do pojemnika, zalewamy zimną, najlepiej źródlaną wodą, dodajemy dobrze wyszorowaną, pokrojoną w plastry cytrynę, usuwając z niej pestki. Odstawiamy na 5 godzin, po czym gotujemy przez 30 minut na wolnym ogniu pod przykryciem. Następnego dnia kwiaty z cytryną odcedzamy i wyciskamy przez gazę. Do otrzymanego płynu dodajemy cukier i gotujemy do uzyskania gęstego syropu - można gotować przez kilka godzin przez 3 kolejne dni. Gorący roztwór przelewamy do słoiczków lub butelek, które szczelnie zakręcamy i odwracamy do góry dnem.

Zażywamy łyżkę płynu 3 razy dziennie. Syrop ma termin ważności do następnych zbiorów, ale po otwarciu należy go przechowywać w lodówce. Jest doskonałym środkiem na kaszel i przeziębienie, szczególnie lubianym przez dzieci, ponieważ ma smak miodu.

Syrop z mniszka pospolitego (lekarskiego) na miodzie

Syrop z mniszka pomaga przy stanach zapalnych dróg oddechowych, kaszlu i chrypce, działa bakteriobójczo, odporność wzmacnia. Co więcej, oczyszcza organizm, wspomaga wątrobę, ułatwia trawienie, no i działa rozkurczowo, poprawia pamięć, gdyż zawiera lecytynę.
✿ Syrop robię tak:
W słoneczny dzień zbieram do koszyka kwiatostany mniszka i rozkładam w cieniu na czystym papierze, aby żyjątka wszystkie miały czas z nich wyjść. Po godzince kwiaty wrzucam do garnka, zalewam wrzącą wodą, aby były przykryte, chwilkę jeszcze gotuję. Garnek odstawić na jeden dzień, aby mikstura mocy nabrała. Następnego dnia, farfocle odcedzam przez gazę. Do płynu otrzymanego dodaję tyle miodu, ile tego płynu mam, i nalewam do butelek. Syrop na miodzie działa świetnie na zdrowie. Dla większej trwałości w lodówce go przechowuję.

Nalewka z kwiatów mniszka lekarskiego

 40 kwiatów mniszka lekarskiego

 1l wódki

Pozbawione muszek kwiaty wkładamy do słoja i zalewamy wódką. Słój szczelnie zamykamy i odstawiamy na 2 tygodnie w ciemne miejsce. Po tym czasie nalewkę filtrujemy przez gazę, wyciskając kwiaty. Dobrze jest zostawić jeszcze na tydzień płyn w słoiku, aby nalewka ustała. Dopiero wtedy przelewamy ją do butelki.

Nalewkę dozujemy po 2 łyżki 3 razy dziennie przed posiłkiem. Stosujemy w przypadku zaparć i złej przemiany materii. Doskonale też pomaga w chorobach naczyń krwionośnych, ponieważ łagodzi żylaki nóg i odbytu. Działa lekko odwadniająco i może być stosowana w nadciśnieniu tętniczym oraz chorobach nerek i pęcherza moczowego.

Wino z kwiatów mniszka lekarskiego

litrowy słoik płatków mniszka

 4 l wody

2 cytryny

1 kg miodu

15 g suszonych drożdży do białych win

Zebrane płatki rozkładamy  na białym papierze na pół godziny, następnie przekładamy do słoja i zalewamy przegotowaną letnią wodą. Nieobrane cytrusy dokładnie myjemy i wkładamy do słoja (lekko wyciskamy sok z owoców), dodajemy również miód i drożdże. Odstawiamy na 3 tyg do ciemnego pomieszczenia, mieszając co 3 dni. Po zakończonej fermentacji zawartość odciskamy przez ścierkę, zlewamy do butelek i odstawiamy w chłodne miejsce jeszcze na 9 miesięcy. 

Pijemy pół szklanki 3 razy dziennie przed posiłkami. Wino stosujemy w przypadku chorób woreczka żółciowego, w leczeniu dny moczowej oraz we wczesnych stadiach cukrzycy.

Sok z mniszka lekarskiego

W celu uzyskania soku zbieramy całą naziemną część rośliny, płuczemy w zimnej wodzie i przekręcamy przez maszynkę do mięsa lub rozdrabniamy na miazgę w malakserze, następnie sok wyciskamy przez gazę. Pijemy szklankę płynu 3 razy dziennie. Picie soku z mniszka lekarskiego daje doskonałe efekty oczyszczające i wzmacniające organizm, ma również działanie moczopędne i tym się różni od podobnie działających środków farmakologicznych,że nie wypłukuje potasu, a wręcz go uzupełnia.

Maść z mniszka na podrażnienia

60 g wazeliny kosmetycznej

40 g płatków mniszka  

Wazelinę roztopić w kąpieli wodnej, dodać płatki mniszka i podgrzewać mieszając przez minutę. Przykryć rondelek gazą i odstawić pod przykryciem na 12 godz. Ponownie podgrzać, przestudzić i odcedzić przez gazę.

Ocet winny z mniszka

300 kwiatów mniszka
6 łyżek cukru
3 litry wody

Wykonanie:

• wsyp kwiaty do naczynia, dodaj cukier i zalej wodą.
• naczynie nakryj gazą i odstaw w ciepłe miejsce.
• po około 48 godzinach zacznie się fermentacja alkoholowa (pojawią się bąbelki, woda z cukrem stopniowo zamieni się  w wino mniszkowe).
• po 7 dniach wyjmij  kwiatki z naczynia.
• zostaw płyn w ciepłym miejscu na 14 dni – w tym czasie słodkawe winko zamieni się w ocet. Gotowe.
• nie ma potrzeby dodawania drożdży czy bakterii octowych.

Zalety octu winnego mniszkowego:

• ocet jest naturalnym ekstraktem z kwiatów mniszka, zawiera wiele substancji czynnych, jak pyłek kwiatowy, luteina, flawonoidy, witaminy, minerały i substancje gorzkie.
• kwaśne środowisko octu sprawia, że wszystkie te substancje są łatwiej przyswajalne przez organizm
• ocet mniszkowy nie wymaga dodawania konserwantów ani cukru, czy obróbki termicznej.
• wykonanie octu mniszkowego nie jest pracochłonne.

Zastosowanie:

• kulinarne, jako zalewa do wiosennych surowców jadalnych (np. pąki bzu czarnego, pąki mniszka, łodyżki czosnku niedźwiedziego). Idealny również do konserwowania ryb.
• dodatek do sałatek
• dodatek do napojów, tak samo jak ocet jabłkowy: 1 łyżka octu mniszkowego na szklankę wody
• kosmetyczne: do płukania włosów, dodatek do toników.

Inne

Wczesną wiosną warto zrobić sałatkę z młodziutkich listków mniszka lekarskiego. Wspomoże i oczyści nasz organizm po zimie. Młode liście mniszka możemy spożywać z różnymi dodatkami, wg indywidualnych upodobań.

Źródło: M. Gorzkowska "Zioła - jak zbierać, przetwarzać i stosować"

Jerzy Zięba o żylakach

Jerzy Zięba w Radiu Katowice o żylakach nóg.

 

Dlaczego mamy żylaki:

- brak ruchu,

- słabe żyły,

Aby zapobiec należy:

- ruszać się (spacery),

- wzmocnić żyły:

*kolagen (aby on powstał musi być):

wit C,krzem, siarka, bor

odpowiednia suplementacja ww rzeczami z czasem prowadzi do zaniku żylaków.

pomóc może pochylenie łóżka o 5 stopni (część pod głową podnieść o ok 15 cm) - napiszę o tym niebawem artykuł.

Magnez - dlaczego powinniśmy go suplementować

Znaczenie magnezu i konsekwencje jego niedoborów dla naszego zdrowia zaczęto poznawać wówczas, gdy zgłębiono tajniki fotosyntezy u roślin, a więc kilkadziesiąt lat temu.  Gdy rośliny niedomagają z powodu niedoboru magnezu, nie tylko rosną wolniej, ale ich liście są blade i przedwcześnie żółkną. Uzupełnienie gleby solami magnezu przywraca roślinom pełne zdrowie.
Z człowiekiem jest podobnie, choć jest to bardziej skomplikowane. W każdym razie człowiek też nie może być zdrowy bez magnezu. Jon magnezu odgrywa szczególną rolę w niemal wszystkich procesach zachodzących w organizmie.  A więc w procesach ochronnych, jako czynnik przeciwstresowy, przeciwtoksyczny, przeciwalergiczny,  przeciwanafilaktyczny (rodzaj uczulenia), przeciwzapalny, ochraniający przed promieniowaniem jonizującym, regulujący ciepłotę, pobudzający fagocytozę i odgrywający rolę w tworzeniu przeciwciał. Magnez działa też relaksująco i znieczulająco.
Jest też jednym z potężnych aktywizatorów enzymów, zwłaszcza tych, które decydują o przyswajaniu białek (czyli nietolerancje pokarmowe) lub innych substancji. Jest konieczny do produkcji przeciwciał, bierze udział w mechanizmach przeciwzakażeniowych, czyli broniących udział przed chorobami. Odgrywa też ogromną rolę w procesie krzepnięcia krwi, w powstawaniu estrogenów, a także w pracy jelit, woreczka żółciowego, pęcherza moczowego i gruczołu krokowego (prostaty).
Choroby cywilizacyjne zdają się być uwarunkowane m.in. niedoborem magnezu w organizmie człowieka. Bo magnez powinniśmy czerpać z gleby, tj. poprzez żywność roślinną, która ten pierwiastek powinna czerpać z gleby. Jasne jest więc, że tyle dostaje się do naszego organizmu magnezu, ile jest go w glebie. A z tym nie jest dobrze. Zaledwie ok. 20% polskich gleb ma wystarczającą zawartość magnezu. W nawozach sztucznych nie dostarcza się magnezu lub dostarcza za mało.

Lista objawów niedoboru magnezu
- nagłe zawroty głowy, utrata równowagi,
- drgania powiek,
- mgła, migające punkciki przed oczami,
- drętwienie kończyn, "mrówki" w nogach, skurcze,
- wypadanie włosów, łamanie się paznokci, próchnica zębów,
- szybkie męczenie się, częste bóle głowy, trudność w skoncentrowaniu myśli,
- wrażliwość na zmiany pogody, na zimno i wilgoć, nieraz wywołujące różne bóle (zębów, dziąseł, stawów),
- kołatanie serca, arytmia, często połączona z silnym przeszywającym bólem w klatce piersiowej,
- bezsenność, koszmary nocne, pocenie się w nocy,
- poranne zmęczenie, nawet po wielu godzinach snu,
- chęć do płaczu, a nawet ataki rozpaczy,
- chęć robienia wielu rzeczy na raz, które zaczynamy i nie kończymy,
- ostre, skurczowe bóle żołądka, nieraz połączone z biegunką,
- wrażenie ociężałości,
- spazmofilia, czyli skurcz mięśni przy opukiwaniu młoteczkiem pnia nerwu twarzowego.

Na pociechę trzeba powiedzieć, że nie zdarza się, aby wszystkie te objawy występowały równocześnie. Ale już jeden, dwa czy trzy z nich wystarczą, by poczuć się źle.
Rano, koło godziny 6, kora nadnerczy powoduje wydzielanie hormonów, które pozwalają nam zachować sprawność przez cały dzień, aż do wieczornego zmęczenia. Przy niedoborze magnezu sytuacja jest odwrotna. Wydzielanie odbywa się wieczorem, a to powoduje uczucie silnego zmęczenia rano, a właśnie pod wieczór wzmożoną aktywność i trudności z zaśnięciem.
Jeśli przy przeciąganiu się, napinaniu mięśni odczuwa się bóle w łydkach, to znaczy, że mamy niedobór magnezu.
Mechanizm wszystkich tych dolegliwości polega na niewłaściwej wymianie jonów wapnia i magnezu w tkance nerwowej. Bo magnez działa regulująco na system nerwowy, a następnie na mięśnie.
W diecie sportowców ważny jest magnez, ponieważ zwiększa sprawność mięśni i nerwów.
Zaobserwowano, że kobiety, które miały niedobory magnezowe, rodziły nie tylko długo (ponad 18 godz), ale dzieci też miały niedobory magnezu ujawniające się w postaci drgawek.

Magnez a chroniczne zmęczenie

Badano 100 osób odczuwających chroniczne zmęczenie i brak zainteresowań, także w sprawach seksualnych. Podawano wszystkim dodatkowe ilości magnezu i 87 osób poczuło się o wiele lepiej. Znikło zmęczenie, pojawiła się chęć do życia, radość i to już po 10 dniach. Ozdrowieńcy twierdzili, że sen ich odświeża, czego nie odczuwali od miesięcy.
Przy okazji warto wspomnieć, że aby nie dopuszczać do zmęczeń, a przeciwnie - wzmagać energię, zręczność, żywotność itp. trzeba dostarczać organizmowi nie tylko magnezu, ale także witaminy E i C. Także B-kompleks jest uważany za "płomień", który podtrzymuje energię, witalność i żywotność. Nie wolno też zapominać o ruchu.

Magnez i choroby układu krążenia

Średni deficyt magnezu może być już powodem cierpień sercowych, ale poważne niedobory tego minerału dają w skutkach zgubne ataki serca.

Ciekawostka: miękka woda to ataki serca i zawały. Okazuje się, że woda twarda, zawierająca ok. 2 razy tyle wapnia co magnezu, ma dobroczynny wpływ na ludzkie serce. Robiono badania na Florydzie, gdzie woda była bardzo miękka (0,5 ppm). Wodę tę utwardzono (do 200 ppm) i zbadano jaki to miało wpływ na zgony z powodu zawałów serca. Okazało się, że po 4 latach śmiertelność spadła o połowę (na wodzie twardej).

Magnez na stres i nerwy

Niedobór magnezu może powodować stany niepokoju, zdenerwowania, lęku, zniecierpliwienia, a także bezsenność, zmęczenie, ból głowy itp. Ileż znamy ludzi, którzy popadają właśnie w takie przykre dla nich stany? Czy tylko spokój mógłby ich uratować? Owszem, wraz z magnezem.
O tym,że magnez działa uspokajająco, relaksująco wiedziano od dawna. Niedobór jego wyzwala zmiany w przewodnictwie nerwów. Wstrzyknięcie siarczanu magnezu obniża te dolegliwości.
Przyczyną niedoboru magnezu może być zbyt mała jego zawartość w glebie (a co za tym idzie - w pożywieniu), albo utrudnione jego wchłanianie w przewodzie pokarmowym przez dużą zawartość białek albo wapnia.
Życie dostarcza nam przeróżnych stresów. Do wielu jesteśmy tak przyzwyczajeni, że ich nieomal nie zauważamy, choć wprowadzają nas w ciągły stan podniecenia czy irytacji. A im większy niedobór magnezu, tym bardziej jesteśmy uczuleni na stresy. Oba te czynniki jednocześnie: niedobór magnezu i stres zwiększają ryzyko chorób naczyń wieńcowych.
Zawały serca spotykają najczęściej ludzi ambitnych, na wysokich stanowiskach, skłonnych do rywalizacji, będących stale w stanie stresowym.
Ponadto niski poziom magnezu koreluje z podwyższonym ciśnieniem tętniczym, powszechnie uznawanym za wstęp do chorób serca. Czyli... trzeba unikać stresów, a w tym m.in. hałasów, a także dostarczać organizmowi potrzebnych mu ilości magnezu.

Kamienie nerkowe i hemoroidy a magnez

Magnez, jak się okazuje, zapobiega powstawaniu kamieni nerkowych. Najczęstszym powodem powstawania kamieni nerkowych jest kwas szczawiowy, który spożywamy wraz z wieloma produktami bogatymi w ten składnik (szpinak, szczaw, rabarbar). Tenże kwas szczawiowy łączy się w organizmie z wapniem i tworzy  nierozpuszczalne szczawiany, a z nich może powoli narastać piasek i wreszcie kamienie nerkowe. Działanie magnezu na kamienie nerkowe badali francuscy naukowcy. Okazało się, że po dodaniu soli magnezowych nie powstają kryształki wapnia. Podawano pacjentom dziennie ok. 300 mg lub więcej magnezu i badania rentgenowskie wykazały, że kamienie znikły częściowo lub całkowicie. Potem wielu lekarzy na całym świecie wypróbowało tą metodę i doszli do wniosku, że najlepsze rezultaty otrzymuje się, podając właśnie po ok. 300 mg magnezu dziennie, ale także i witaminę B6 w ilości 10 mg.
Daje to ok. 89% skuteczność. Przy czym kuracja trwa nieraz kilka lat, ale jest stosunkowo tania, dobrze znoszona, bez żadnych efektów ubocznych i niemal zawsze dająca dobre rezultaty.
W leczeniu hemoroidów magnez dobrze się sprawdzi z witaminą P (rutyną) antyżylakową, dodatkowo jadanie zieleniny lub chlorofil (chodzi o dostarczenie witaminy K1).

Jakie formy magnezu suplementować?

Doustne:

• taurynian magnezu - najlepszy, przechodzi barierę krew-mózg, wchodzi do mitochondriów, więc przyczynia się do wsparcia i produkcji energii, wspiera pracę mózgu.
• glicynian magnezu - ma dobre działanie na serce, uspokajające, przy nadciśnieniu.
• cytrynian i jabłczan magnezu - są podobne, działają ogólnoustrojowo, na zaparcia, na ogólne niedobory magnezu (są tańsze i można brać więcej). Jeśli go za dużo spożyjemy to wystąpi biegunka.

Na skórę (kąpiele, oliwki):

• chlorek magnezu - zawarty w nim chlor może wypierać jod z tarczycy...
• siarczan magnezu -  zalecany zamiast chlorku do kąpieli (20-30 min), do moczenia stóp, oliwek magnezowych

Warto ostrzec: można zjeść tony magnezu, ale jeśli organizm nie jest zdolny do jego przyswojenia i użycia w metabolizmie komórki, to tak jakby magnezu nie było. O tym, czy się ma dość tego składnika w organizmie, czy nie, decyduje nasza zdolność do jego przyswajania. A zależy ona od zdrowego funkcjonowania gruczołów wydzielania wewnętrznego, jak np. tarczycy, przytarczyc, przysadki i in.

Źródło: Julian Aleksandrowicz "Kuchnia i medycyna"

Mleczko pszczele

Badania na zwierzętach dowodzą, że mleczko pszczele jest produktem o wysokich walorach odżywczych, dobrze przyswajalnym przez organizm. Jest to zrozumiałe, ponieważ zawiera ono wszystkie niezbędne dla organizmu aminokwasy, cukry, witaminy, biopierwiastki i inne substancje biologicznie czynne.

 

Dzięki wzmaganiu oddychania tkankowego oraz pobudzaniu ośrodkowego układu nerwowego wywiera korzystny wpływ na stan fizyczny i psychiczny człowieka. Stosowane w małych dawkach przez długi okres czasu wykazuje u ludzi dorosłych działanie ogólnie wzmacniające, usuwa zmęczenie, polepsza wzrok, podwyższa efektywność pracy i powoduje przypływ sił życiowych. U mężczyzn wzmaga potencję.

Znacznie przyspiesza odbudowę tkanek miękkich, skracając czas gojenia ran i ciężkich oparzeń. Wpływa także na odnowę osteoblastów (komórek odpowiedzialnych za gojenie się tkanki kostnej) oraz zapobiega odwapnieniu kości po ciężkich złamaniach.
Mleczko pszczele wykazuje wyraźne właściwości przeciwbakteryjne. Działa zarówno na ziarniaki gram-dodatnie , laseczki tlenowe i prątki, jak również na pałeczki Gram-ujemne (Escherichia coli, Salmonella typhi). 
Stwierdzono, że mleczko pszczele hamuje rozwój drożdżaków i pleśni patogennych dla człowieka, w tym Candida albicans, Microsporum canis, Epidermophyton interdigtale i Aspergillus niger.
 Mleczko pszczele działa przeciwwirusowo. Działa na wirusy grypy A i B, świnki i opryszczki pospolitej.
Poza tym mleczko pszczele działa na pierwotniaki Entamoeba histolytica, które wywołują tzw. czerwonkę amebową, schorzenie szeroko rozpowszechnione w krajach tropikalnych.
 Liczne spostrzeżenia wykazują, że mleczko pszczele posiada właściwości przeciwnowotworowe oraz ochraniające przed szkodliwym napromieniowaniem energią jonizującą.
W schorzeniach powstałych na tle autoimmunoagresji mleczko pszczele wywiera wyraźne działanie immunosupresyjne (immunoregulujące), obniżając wytwarzanie przeciwciał skierowanych przeciwko własnym antygenom.
Poprawia jakość krwi: małe dawki (do 10 mg dziennie) zwiększają objętość krwinek czerwonych i poziom w nich zawartej hemoglobiny, a także żelaza w surowicy krwi.
Wzmaga działalność kory mózgowej, wywołuje u ludzi stan pobudzenia, poczucia zdrowia, chęci do życia oraz stan cielesnej i duchowej pogody.
Działa normalizująco na ciśnienie krwi oraz napięcie naczyń krwionośnych. Zwiększa wydzielanie adrenaliny przez korę nadnerczy.
Podawanie zwierzętom liofilizowanego mleczka pszczelego w dawkach, jakie stosuje się u ludzi (0,5-1 mg/kg) przyspieszało odnowę mięśnia sercowego po zawałach doświadczalnych.
Obniża poziom glukozy w surowicy krwi. Przypuszcza się, że peptydy występujące w mleczku pszczelim mają zbliżoną masę chemiczną do insuliny  i tym prawdopodobnie należy tłumaczyć działanie przeciwcukrzycowe mleczka pszczelego (15-18 g przez 6 miesięcy).
Obserwowano obniżanie się pod wpływem mleczka pszczelego poziomu kwasu moczowego w surowicy krwi, co wskazywałoby na jego działanie ochronne przed powstawanie dny moczanowej.
Dobrze wpływa na wątrobę zapobiegając jej marskości. Ma działanie przeciwmiażdżycowe.
Z powodzeniem stosuje się je w przypadku braku łaknienia i niedożywienia, szczególnie u wcześniaków, niemowląt i małych dzieci.
Długotrwałe stosowanie mleczka pszczelego podwyższa odporność organizmu na zakażenia.
Dobre rezultaty uzyskano przy leczeniu mleczkiem pszczelim żylaków, stanów zapalnych żył i krwotoków pochodzenia naczyniowego. Stosowane jest także w niektórych schorzeniach serca i naczyń, takich jak choroba niedokrwienna serca, miażdżyca oraz stany pozawałowe.
Mleczko pszczele stosowane jest najczęściej w niedokrwistości z niedoboru żelaza (anemia). Podawanie tego produktu powoduje podwyższenie liczby czerwonych krwinek, wzrost ich średniej objętości oraz zawartości hemoglobiny. Podwyższa się także poziom żelaza. Leczy także anemię spowodowaną niedoborem witaminy B12.
Do grupy schorzeń wewnętrznych często leczonych za pomocą mleczka pszczelego należy choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy. Kurację obejmującą 12-15 g mleczka pszczelego prowadzi się przez 4 tyg. Zachęcające wyniki otrzymano w trakcie leczenia za pomocą tego mleczka przewlekłych zaparć oraz stanów zapalnych jelita grubego. Ponadto pobudza ono perystaltykę jelit.
Znalazło także zastosowanie w leczeniu stanów zapalnych wątroby i woreczka żółciowego. Wykazuje ono działanie ochraniające tkankę wątrobową przed różnego rodzajami substancjami toksycznymi, a także zapobiega powstawaniu marskości wątroby.
Poza tym mleczko zastosowani z powodzeniem w stanach zapalnych trzustki oraz przewlekłej niewydolności nerek.
Omawiany produkt stosowany jest również w niewydolności nadnerczy. Kilkakrotne podanie mleczka pszczelego w postaci wstrzyknięć pobudza działanie wydzielnicze tego narządu. Przeprowadzono również udane próby leczenia nadczynności tarczycy za pomocą mleczka pszczelego.
Dobre wyniki daje leczenie astmy oskrzelowej (2-4 g przez 3 tyg).
Mleczko pszczele okazało się także przydatne do leczenia zapalenia jajników, złamań kości, w nerwicach, schizofrenii, stanach zapalnych nerwu słuchowego, ma działanie przeciwnowotworowe.

Źródło: B. Kędzia, E. Hołderna-Kędzia "Leczenie produktami pszczelimi"

Witamina C

Dużo się mówi o witaminie C. Postaram się tu najważniejsze rzeczy przedstawić i wyjaśnić.


Witamina C to mała cząsteczka, której prawidłowa nazwa brzmi kwas askorbinowy, askorbowy lub askorbinian.
Człowiek, jako jedna z bardzo niewielu istot, nie jest w stanie sam wytworzyć witaminy C. Większość zwierząt robi to bez problemu (wątroba wytwarza ją metabolizując glukozę). My musimy ją dostarczyć z pożywienia, ponieważ nie mamy enzymu przekształcającego glukozę w witaminę C.
Jest ona niezbędna dla naszego organizmu tak samo jak tlen i woda. Gdy mamy jej mało w organizmie to powoli zaczynamy chorować.
Witamina C to kwas. Bezkwasowy jest askorbinian sodu. Jest on neutralny lub delikatnie zasadowy dla żołądka. Polecany on jest osobom z delikatnym żołądkiem, dzieciom, osobom z wrzodami  żołądka, cierpiącymi na nadkwasotę.
Jest bardzo nietrwała. Ulega utlenieniu pod wpływem światła słonecznego, tlenu. Gotowanie, smażenie, podgrzewanie, pasteryzacja usuwa w dużym stopniu witaminę C.

Jest ważna w wielu procesach m.in.
- produkcji kolagenu
- poprawia wchłanianie żelaza (bez niej łatwo o anemię)
- syntezy karnityny.
- razem z witaminą E współtworzy barierę ochronną skóry ochraniając ją przed promieniowaniem UV (wystarczy 2 g wit C i 1000 IU wit. E na dobę). Takie połączenie pomaga także w przypadku szumów usznych (+ magnez)
 - usuwa ładnie metale ciężkie.
- zobojętnia każdą toksynę

Pierwsze objawy niedoboru:
- złe samopoczucie,
- ogólne osłabienie,
- szybkie męczenie się.

Przy większym niedoborze występują kolejne objawy:
- kruchość naczyń krwionośnych,
- krwawienia z nosa, jamy ustnej, jelit
- siniaki,
- suchość w jamie ustnej, nosie i suchość oczu.

Kolejne objawy przy pogłębiającym się niedoborze wit. C:
- mocne krwawienie dziąseł,
- pękające naczynka (szczególnie na stopie),
- rany trudno się goją,
- nieświeży oddech,
- owrzodzenia i rany na skórze,
- trudno goją się rany,
- pojawia się więcej siniaków,

 Problemy chorobowe wynikające z niedoboru witaminy C
- tętniaki,
- żylaki,
- obwisłe piersi (brak produkcji kolagenu),
- miażdżyca,
- sztywne arterie,
- powiększenie prostaty,
- łysienie typu męskiego,
- zaćma,
- infekcje,
- zwyrodnienie plamki żółtej.

Witamina C dzieli się na 2 formy:

- forma kwasowa (kwas l-askorbinowy),

- formy bezkwasowe (askorbinian sodu, askorbinian magnezu, askorbinian  wapnia, askorbinian potasu, palmitynian askorbylu, PureWayC, Liposomal, Ester-C).

Domowy przepis na witaminę C

• 1 kg kwasu L-askorbinowego
• 1 kg askorbinianu sodu
• 200 g sproszkowanej dzikiej róży
• ew. sproszkowany owoc rokitnika czy aceroli

Oczywiście można to zrobić w odpowiednio mniejszych proporcjach.
Bioflawonoidy (zawarte w dzikiej róży, aceroli itd.) są tu bardzo ważne, gdyż m.in. wspomagają działanie wit. C.

Źródło:

Czy witaminę C można przedawkować?
Można. Jednak jedynym skutkiem ubocznym będzie rozwolnienie (i to chwilowe). Witamina C jest rozpuszczalna w wodzie. Gdy mamy jej za dużo, to organizm wydala nadmiar przez nerki, a jak bardzo dużo przyjęliśmy w krótkim okresie czasu, to przez jelita. I to tyle.

Jakie dawki witaminy C są zalecane w różnych chorobach?
Dr. Cathcart, jeden z największych autorytetów stosowania witaminy C podaje następujące dane:
Jeśli jesteś zdrowy to w ciągu 24h możesz przyjąć od 4 do 15g witaminy C. Rozłóż to sobie na 4-6 dawek.

Przeziębienie: 30 – 60 g na dobę | 6 – 10 dawek
Mocne przeziębienie: 60 – 100g na dobę | 8 – 15 dawek
Grypa: 100 – 150 g na dobę | 8 – 20 dawek
Mononukleoza: 150 – 200 g na dobę | 12 – 25 dawek
Wirusowe zapalenie płuc: 100 – 200g na dobę | 12 – 25 dawek
Astma, katar sienny: 15 – 50g na dobę | 4 – 8 dawek
Alergie: 0,5 – 50 g na dobę | 4 – 8 dawek
Oparzenia, rany, operacje: 25 – 150 gna dobę | 6 – 20 dawek
Nowotwór: 15 – 100 g na dobę | 4 – 15 dawek
Infekcje bakteryjne: 30 – 200 g na dobę | 10 – 25 dawek
Grzybica (kandydoza): 15 – 200 g na dobę | 6 -25 dawek
Zapalenie wątroby: 30 – 100g na dobę | 6 – 15 dawek

Dr. Cathcart podaje również, że nie zaobserwował żadnych skutków ubocznych ani negatywnych efektów przy stosowaniu podanych powyżej dawek. A stosował to na dużej liczbie pacjentów i przez długi okres czasu.

Dla bardziej zainteresowanych polecam artykuł na Sygnaturze zdrowia odnoście witaminy C.